Bu Bir Yolculuk

Ne kadar da karamsarmışım. Uzun zamandır yazamamamın sebebi, nişan telaşımın olmasıydı. Gerçi hala çok yoğunum ama büyük kısmını atlattık şimdilik. Tam da istediğimiz gibi isteme töreni ve kısa süre sonra da evde basit bir şekilde nişan törenimiz oldu. Gerçekten her şey istediğim gibiydi. Nişan pastasını saymazsak tabi. Felaket bir pasta ile karşılaştık ve onu kesmek istemedim. Pastaneden hazır küçük süslü bir pasta alarak onu kestik. O da çok canımı sıkacak bir durum değildi yani. 

Nişandan sonra kuzenlerimiz ile birlikte bir gece kulübüne eğlenmeye gittik, ki bu aslında en güzel kısmıydı. Gerçek anlamda çok eğlendik ve bu güne gelene kadar yaşadığımız stresi atma fırsatı bulduk. 

Şimdi nişanımızın üzerinden neredeyse bir ay geçti. Ne hissediyorum diye sorarsam kendime, derim ki hiç bir şey. :) Yani ne hissetmem gerektiğini de bilmiyorum aslında. Tek fark parmağımdaki yüzük ve birbirimizin ailesi ile daha sık görüşmemiz. 

Hı bir de güzel haberim var. Aslında en güzel kısmı olabilir bu. Hani İngiltere hayali falan diye bahsetmiştim ya önceki yazılarımda. Hem evlenip hem onu gerçekleştirmenin yolunu bulduk. :) Sanırım düğünü erken yapıp, doğrudan İngiltere 'ye yerleşiyoruz. Yerleşiyoruz derken şimdilik planımız sadece 2 - 3 yıl kalmak. Gideceğimiz şehir ise Liverpool. Üstelik ailelerimiz de destekliyor ki bu benim ailem için biraz şaşırtıcı bir durum. :) 

Her şey beklediğimden çok daha güzel gelişiyor. Bazen bazı işlerimde şükretmenin faydasını gördüğümü hissediyorum. Sık sık dua etmenin ve şükretmenin bir getirisi olarak karşıma ummadığım ama hayırlı olan kapıların çıktığını hissediyorum. Bazen plan yapmadan hayırlısını isteyip beklemek gerekiyor galiba. 

Şuan tek sorunum "hem ağlarım hem giderim" sendromu. Böyle diyorum ben bu hisse. Mesela evimdeki son Kurban Bayram 'ımdı. Kısa sayılabilecek bir süre sonra başka bir eve evim diyor olacağım. Bir de ailesinden hiç ayrı yaşamamış biri olarak, evlenir evlenmez başka bir ülkeye gitmenin zorluğu var. Psikolojik olarak zorlanacağımı düşünsem de, "Rabbim hayırlısını göster" diyorum. İçime su serpiliyor. Nasıl olsa hayırlı olan olur, zorlansam da karşılığını alırım, ağlasam da bir gün gelir boşuna ağlamışım gerek yokmuş derim, diye düşünüyorum. Böyle olunca zorluklara katlanmak daha kolay oluyor. 

Şimdilik havadislerim de kendime notlarım da bu kadar. Uzun zamandır yazamayınca önemli detayları unutmuş olabilirim. Muhtemelen unuttum. :)

www.bubiryolculuk.blogspot.com